Sonja Bakker is een begrip: talloze Nederlanders verliezen gewicht door haar dieetadviezen op te volgen. Haar boeken worden beter verkocht dan die van successchrijver Dan Brown. Niet slecht voor een meao-meisje dat ooit bij Christine le Duc werkte. ‘Mediatraining? Geen denken aan. Dan ben ik niet meer mezelf.’

Deze ochtend in Hoorn. Op weg van haar auto naar de brasserie wordt Sonja Bakker door drie vrouwen aangeklampt. Huismoeders met een boodschappentas. ‘O Sonja, o Sonja! Onze Sonja!’ Ze zouden de blondine wel kunnen opeten, zo gelukkig zijn ze. De afslankgoeroe uit Spierdijk lacht vriendelijk terug, mompelt iets over gezondheid en neemt met een elegante zwaai afscheid van haar bewonderaars.

‘Zo gaat dat de hele dag. Waar ik kom, willen mensen met me praten, me aanraken, geluk delen. Ik blijf daar heel nuchter bij. Ik wil ook geen goeroe worden genoemd. Een goeroe is eng. En dus zeg ik altijd tegen de mensen die na het lezen van mijn boek afgeslankt zijn: “Jullie hebben het wel zelf gedaan, hoor.” Zo voel ik het ook. Niemand kan mij gek maken. Met beide benen op de grond blijven staan, dat heb ik van mijn opvoeding.’

Ze rent niettemin van hot naar her: fotosessies, signeersessies, gasthoofdredacteur spelen van het tijdschrift Flair, lezingen geven, en thuis ook nog een man en twee kinderen. ‘Vanochtend keek ik in de spiegel naar de walletjes onder mijn ogen. Zo, dacht ik: je wordt een dagje ouder, Sonja. Ik heb natuurlijk een helse tijd achter de rug. Elke ochtend tussen 6 en 8 uur schrijven aan mijn boek. Dan de kinderen in de kleren helpen. Halfuurtje lopen met de hond. Hup, de auto in, op weg naar een lezing in Den Haag. Het is de hele dag vliegen. Ik krijg ook nog eens 600 mailtjes per dag. Je leest de gekste dingen: “Sonja, ik lust geen prei, wat moet ik nou?” In deze periode word ik overstelpt met de vraag naar kerstrecepten. In het begin kreeg iedereen een keurig antwoord. Dat kan nu niet meer. Ik heb een drempel moeten inbouwen.

‘Met die walletjes onder mijn ogen zal ik het moeten doen. Ik laat mij niet liften en aan de botox wil ik ook niet. Puur natuur is toch het mooist. Je ziet soms van die opgespijkerde gezichten. Als mensen daarmee gelukkig zijn: van mij mag het. Maar ik doe niet mee aan dat soort opknapbeurten. Verder dan wat dure oogcrème ga ik niet. Ik ben een West-Friezin en dat wil ik graag zo houden. Vroeger ging ik drie keer per week naar de sportschool. Zat ik de hele tijd naar de klok te kijken. Ha, nog tien minuten en dan mag ik weer naar huis. Om van die vreselijke sportschool af te komen, heb ik een hond gekocht. Een Dalmatiër. Nu ga ik elke dag een halfuurtje lopen met de hond. Buiten zijn is goed voor een mens. Je wordt er niet minder van.’

Populariteit
Drie jaar geleden, toen ze zwanger was en langdurig in bed moest liggen, schreef de nu 32-jarige gewichtsconsulente een boek: Bereik je ideale gewicht! Sinds mei 2005 zijn er zo’n 600.000 exemplaren verkocht. In 2006 alleen al zo’n 550.000 stuks. Sonja Bakker is het laatste jaar in dweepzucht en populariteit uitgegroeid tot het equivalent van Frans Bauer. Half Nederland is aan het ’sonjabakkeren’ geslagen. Televisiezenders bieden tegen elkaar op om de Spierdijkse in te lijven voor een eigen dieetserie. Montignac is door een Hollands meisje van de kaart geveegd in Nederland.

‘Ik was een mollig kind, niet echt dik, maar ik kon geen heupbroek aan. Dat is niet leuk als je jong bent. In de discotheek hoorde ik een keer iemand zeggen: “Jeetje, die Sonja krijgt ook een dikke kont.” Dat blijft hangen. Niet dat ik er echt onder heb geleden, maar prettig is anders. Ik was zeker geen verwend kreng. Mijn vader had een bloembollenbedrijf. Tijdens de vakanties moesten de kinderen meehelpen. Schuren en pellen. Op mijn 12de had ik de leiding over de achterschuur. We verdienden een zakcentje om uit te geven in de disco.

‘Ik heb goed de bloemetjes buitengezet, zij het altijd vrij netjes. Bij ons in de buurt zijn veel kermissen, daar wil je als jong meisje zijn. Ik dronk altijd zoete witte wijn, alsof het bier was. Op mijn 19de kreeg ik verkering met Koen, nu mijn man. Toen werd het rustiger.’

Met twee jaar meao in de zak solliciteerde ze naar de functie van hoofd personeelszaken bij Christine le Duc in Volendam. ‘Christine le Duc: ik vond het wel chic klinken. Ik dacht dat het een parfumerie was. Pas toen ik binnenkwam voor mijn sollicitatiegesprek zag ik al die blote meiden aan de muur hangen. Le Duc bleek een speciaalzaak in erotische artikelen te zijn. Nou ja, ik heb vier jaar leidinggegeven aan 150 medewerkers. Het was best geinig. Daarnaast volgde ik een deeltijdopleiding tot voedingsdeskundige.

‘Na deze administratieve baan begon ik in een benedenwoninkje in Hoorn een praktijk als gewichtsconsulente. Heel Volendam kwam bij mij afvallen. In no time had ik elf meiden in dienst. De huisspreuk was: “Zonder strijd geen kilo kwijt.” Er kwamen almaar meer klanten. Ik begon me een manager te voelen die geen tijd meer had om te doen wat ze het liefst deed: afslankmethodes bedenken. Ik voelde dat ik niet meer straalde. Dan ben ik snel klaar. Toen ik zwanger was van ons eerste kind heb ik de zaak verkocht aan een dankbare klant die bij mij 11 kilo was kwijtgeraakt. Het was een bevrijding: ik had nu tijd om aan een boek te werken.’

Eens het boek klaar, sloeg het gekkenhuis toe. ‘Na tien jaar praktijkervaring wist ik dat mijn methode zou aanslaan. Ik heb alle krantenredacties afgelopen. Of mijn boek was geheimzinnig verdwenen, of de recensenten vonden er niets aan. Ik heb me in die dagen helemaal gek gebeld. Bij de uitgevers was de muur van kilte al even dik. Zij dachten: weer zo’n dieetboekje, wat moeten we ermee. Als er eentje wel belangstelling toonde, moest het een lowbudget-uitgave worden. Die man trapte daarmee nog meer op mijn ziel. Ik wilde een mooi gevisualiseerd boek met kleuren, alles erop en eraan. Het was mijn boek. Ik wist intuïtief dat ik een goed boek had gemaakt en dus eiste ik ook van de uitgever absolute kwaliteit.

‘Het lukte niet, maar het geloof in mezelf kon niet meer stuk. De mond-tot-mondreclame draaide toen al op volle toeren. Je kunt nog zo’n mooi marketingplan neerzetten, als de methode niet werkt, houdt het op. In mijn omgeving was de methode helemaal ingeburgerd. Mensen gingen op verjaardagspartijen tegen elkaar zeggen: “Hé, wat ben jij afgevallen!” Sonja Bakker natuurlijk! Uiteindelijk heb ik mijn boek zelf gefinancierd. De drukkosten waren in Nederland niet te betalen. Op internet vond ik een drukkerij in Tsjechië. Het zag er goed uit, maar ik moest wel alles van tevoren betalen. Mijn vader zei nog: “Kind, weet je wel wat je doet? Straks is het de maffia.” Niets kon me nog tegenhouden, ik wilde dat boek op de markt hebben. In de praktijk kon ik wekelijks maar dertig mensen gelukkig maken. Met een boek waren dat er in één klap driehonderd.

‘Al snel bleek dat het drukken niet bij te houden was. We sloegen de boeken op in de bollenschuur. Vervolgens laadde mijn vader zijn Sprinter en aanhangwagen vol en bracht de vracht naar het Centraal Boekhuis. Er werd wat afgereden.’

De man van Sonja Bakker gaf zijn baan als accountmanager bij Honda op. ‘Koen is van de commercie en de financiën, ik van de creativiteit.’ Samen hadden ze bedacht dat je dieetboeken best kunt verkopen op de plek waar mensen hun boodschappen doen. In de supermarkt. Er werd een deal gesloten met supermarktketen Deen die 49 vestigingen heeft in Noord-Holland. Het boek werd gelanceerd in het kader van een slank- en fitactie. De inkoper van Deen zei dat hij het prachtig zou vinden als hij 2.000 exemplaren kon slijten in drie weken. De eerste dag van de actie gingen er 5.000 de deur uit.

Intussen is Sonja Bakker volksbezit. Haar tweede boek Bereik je ideale gewicht voor kinderen én tieners! was ook een voltreffer. Deze maand verscheen haar derde: Bereik én behoud je ideale gewicht! ‘Het afgelopen jaar kreeg ik om de haverklap te horen: leuk hoor, je ideale gewicht bereiken, maar hoe behoud je het? Ik dacht: daar moet ik dan maar een boek over schrijven. Op 1 december is het boek gepresenteerd. In de voorverkoop zijn er al 185.000 van verkocht. De trein dendert door.

‘Succes heeft ook een keerzijde. De eerste die meeliftte, was een groenteboer uit de streek. Hij kwam ineens met een “Sonja Bakker-salade”. Ik vond het niet leuk, maar je denkt: ach, zo’n groenteboertje, laat maar. Erger werd het toen een pizzeria in Beverwijk een “Sonja Bakker-pizza” op de kaart zette. Toen ging een notenboer uit Schoorl “Sonja Bakker-nootjes” verkopen. In de Vomar bakten ze het nog bruiner, zij hadden grote portretten van mij opgehangen, gekoppeld aan een “Sonja Bakker-toptien” van hun producten. Een van die producten waren kokosmakronen. Nou, die vind je niet terug in mijn afslankprogramma.

‘Het voelde alsof iedereen met mijn identiteit aan de haal ging. Op een dag zei ik tegen Koen: zo kan het niet langer. Wie nu nog met het merk Sonja Bakker sjoemelt, krijgt een advocaat op zijn dak. Dat zal dan wel niet lief zijn, maar ik laat mijn naam niet langer leegzuigen. Ik heb mijn kennis, passie en naam hoog te houden. Daarin ben ik niet meer bereid tot concessies.’

Televisie: ook zo’n roofdier van succes. Op SBS6 werd een heus programma aan Sonja Bakker opgehangen: Je echte leeftijd. In zeven afleveringen werden mannen en vrouwen geconfronteerd met hun ongezonde levensstijl. Ze kregen van Sonja genadeloos te horen hoe lang ze nog zouden leven als ze het roer niet drastisch zouden omgooien. Een man mocht vernemen dat hij dagelijks een liter frituurvet tot zich nam. Sonja maakte de ijskast leeg en gaf alternatieven aan. ‘Het programma was ook weer een hype. Wekelijks goed voor 850.000 kijkers. Wat voor mij belangrijk was, was dat er ook een cardioloog in het programma zat. Er komt een tweede reeks van zeven afleveringen. Televisie was nieuw voor mij. Ik vond het eerst een beetje eng. Ik weet ook wel dat ik met een accent spreek. Mediatraining? Geen denken aan. Dan ben ik niet meer mezelf. Het geheim van mijn succes is juist dat de mensen voelen dat ik spontaan, oprecht en geloofwaardig ben.’

Leugen
Kritiek was er ook. Sonja Bakker werd in het consumentenprogramma Radar voor 1,6 miljoen kijkers onderuitgehaald, vooral door collega-voedingsdeskundigen. ‘Ik werd afgeslacht alsof ik een crimineel was. Er werd beweerd dat ik mensen een crashdieet voorschrijf. Nou, groter kan een leugen niet zijn. Ik had het programma nog nooit gezien, ben achteloos naar Hilversum gereden en dan krijg je dit. Natuurlijk was het slikken. Maar ik was al eerder vlagen van jaloezie op mijn weg tegengekomen. Van diëtisten die het niet leuk vinden dat ik, terwijl ik in hun ogen een ongeschoolde ben, zo veel succes heb.

‘In het begin deed kritiek pijn. Nu ben ik gepantserder. Het leven kan onrechtvaardig zijn, maar ik blijf nooit lang in negatieve gevoelens hangen. Jan Peter Balkenende heeft ook een hele strontkar over zich heen gekregen en hij blijft toch glimlachen. Ik ga uit van het positieve in de mens. Misschien is dat naïef, maar ik kan niet anders. Ik krijg zo veel bloemstukken en ansichtkaarten van wildvreemde mensen uit alle streken van het land. Allemaal blijken van dankbaarheid. Op al mijn lezingen word ik gevolgd door een echtpaar. Hij is 35 kilo kwijtgeraakt, zij 30. Die mensen komen me elke keer weer zeggen dat ik ze hun levensvreugde heb teruggegeven.

‘Voor anderen gaat het dan weer te goed met mij. Ik ben natuurlijk mijn eigen merk. Als ik een keer geen make-up op heb en ik zie er een beetje moe uit na een paar lange dagen steekt de roddel de kop op. Zou ze ziek zijn? Misschien lijdt ze wel aan anorexia. Ik doe geen moeite meer om kwaadwilligen op andere gedachten te brengen.’

De beschuldiging van plagiaat schrijft ze op rekening van de jaloezieduivel. ‘Te gek voor woorden.’ Het verwijt dat ze zich laat sponsoren door dure merken behoort ook tot de categorie verzinsels. ‘Ik ben graag duidelijk, houd niet van vage praatjes. Ik hoef de mensen toch niet meer uit te leggen wat een Evergreen is. Ik sta alleen in dienst van mezelf. Als mensen daar anders over denken, kan ik het ook niet helpen.’

Links en rechts wordt beweerd dat de Sonja Bakker-methode uit grootmoeders tijd stamt. Daar kan ze mee leven. ‘Bij mij gaat het om eenvoudige, lekkere recepten waarbij je niet al te veel hoeft na te denken. De sleutel is: veel variatie. Eigenlijk mag je alles eten, maar wel in afgepaste hoeveelheden. Wie wil afslanken, moet zich niet focussen op ontbering, maar op wat nog wel mag. Je moet je gewicht ook niet als een obsessie met je meedragen. Denk liever aan dat jurkje of rokje dat je graag wil kopen, dan wordt het een stuk makkelijker om op je voeding te letten.

‘Ik ben niet met een revolutionair dieet gekomen. Je mag rustig zeggen dat Sonja Bakker van de gezonde Hollandse pot is. Drie gezonde maaltijden en drie tussendoortjes. Aardappelen, groenten en een stukje vlees. Magere jus op de aardappelen mag ook. Na lezingen wordt me altijd gevraagd wat ik toch met aardappelen heb. Nou, simpel: aardappelen zijn rijk aan vitamine C. In mijn menu’s komen gerechten voor die iedereen kent. Voeding uit reformwinkels en voedingssupplementen komen er niet in voor.’

Volproppers
Eens bourgondiër, altijd bourgondiër. ‘In het weekend kook ik vaak zelf. Op zondagochtend ga ik naar de supermarkt om verse spullen te kopen. Ik probeer graag recepten uit. Soms mislukken ze, maar het is altijd leuk. Mijn zoontje van 3 helpt bij de cake, de appeltaart of de tiramisu. Het bourgondische leer je niet af. Rode kool uit pakjes komt er bij mij niet in. Gehaktballen maak ik zelf. Ik denk weleens: mensen van mijn leeftijd weten niet meer hoe ze moeten koken. Bietjes of stoofpeertjes klaarmaken? Ho maar!

‘Ik vind alles lekker. Ook een patatje met mayonaise, ja. Draadjesvlees: heerlijk! Het liefst zit ik aan een punt appeltaart. Alles gaat altijd op. Je kunt beter vragen wat ik niet lekker vind. Peulvruchten, daar houd ik niet zo van. Mijn man is ook een lekkerbek. Denk maar niet dat Koen een lat is. Bij lijnen gaat het er vooral om hoe gevarieerd je eet. En natuurlijk moet je je niet volproppen met pasta. Volproppers voelen zich sowieso ongelukkig. Gezond eten geeft energie en vitaliteit.’

On line afslanken kan ook bij Sonja Bakker. Of er humor zit in afvallen? ‘Nou ja, u weet dat eerst het werkwoord sonjabakkeren is uitgevonden en daarna de SAS-dag. De SAS-dag? Dat is de Schijt-aan-Sonja-dag. Ik heb het zelf niet bedacht. Ineens zong het begrip rond. Ik kan er wel om lachen.’

Ze zegt van zichzelf dat ze een verschrikkelijke ratelkont is. Er ligt een onvermoeibare speelsheid in het gezicht. Het is Bakker niet aan te zien dat ze hemel en aarde heeft moeten bewegen om uiteindelijk, op haar 32ste, op een gewicht van 58 kilo uit te komen. De heupbroek kan aan. Zo te zien wordt ze ook niet verscheurd door innerlijke twijfel. Sonja Bakker: een baken van nuchtere onverzettelijkheid. ‘Zolang je energie in mij jaagt, is het als met een bloem die na een scheut water weer gaat groeien. Daar geloof ik oprecht in.

‘Ik heb in mijn leven veel kennis opgedaan over voeding en lijnen. Kennis is de basis. Daarom voel ik mij ook niet geïntimideerd als ik lezingen geef voor artsen en bedrijven, in ziekenhuizen en bibliotheken. In het begin was ik bang dat ik te simpel zou zijn. Ik heb geen universitaire opleiding gehad en spreek in een makkelijke taal. Nu weet ik dat mensen dat juist leuk vinden. Als je alleen maar medische termen gebruikt, verlies je je gehoor. Dan zakt de boodschap weg. Door zelf af te vallen, ben ik me zelfverzekerder gaan voelen. Lijnen is ook: groei in zelfvertrouwen. Ik zie aan de mensen om me heen dat ik goed bezig ben. Het beeld van de man die 50 kilo is afgevallen, koester ik.

‘Op straat hoor ik de hele tijd: kom niet aan Sonja! Dat is heel bijzonder. Gelukkig ben ik een ontzettend nuchter iemand die goed kan relativeren. Maar dat je weet dat er respect is voor wat je doet, maakt het leven een stuk aangenamer. Ik ben een opgewekt mens. Ik kan een dagje mopperig rondlopen, maar langer niet. Geld is niet de droge kurk in mijn leven. Ik heb jaren in een Twingo gereden. Sinds kort hebben we een nieuwe, wat grotere auto. Ik woon nog steeds in hetzelfde huis met een oude keuken. Iedereen verwacht bij Sonja Bakker natuurlijk een heel moderne Bauknecht. Nee hoor, mijn keukentje is goed. Van een groter huis word ik niet gelukkig.’

Elk huisje heeft zijn kruisje, zegt ze. ‘Toen mijn ouders gingen scheiden, was dat geen leuke periode. Het voordeel is dat je als kind snel volwassen wordt. Ik was 7 maanden zwanger. In dezelfde periode kreeg de vader van Koen longkanker. De weeën begonnen op de avond van de gebedswake. Ik moest met de ambulance naar het ziekenhuis in Amsterdam. Koen is tot 6 uur ’s ochtends bij me gebleven. Toen zei ik: Ga nu maar je vader wegbrengen, want dat kan maar één keer. Het was wel heftig.

‘Alles wat buiten mijn familie valt, zijn kortetermijnpijntjes. Mijn man en kinderen zijn het belangrijkst. Wij houden van elkaar. Als dat over twintig jaar nog goed zit, ben ik tevreden. Succes is ook: je gezin bij elkaar houden. Dat is mijn vuurvaste kern. Vrienden zeggen dat ik een oude ziel heb. En ja, ik kan heel goed met oude mensen opschieten. Mijn beste vriend is een man van 73 jaar. We kennen elkaar al heel lang, gaan weleens uit eten, bellen vaak. Het is een volstrekt gelijkwaardige vriendschap.’

Ze is nog lang niet uitgeschreven. ‘Er komen nog boeken. Ik wil niet meemaken dat ik over tien jaar hoor: wat is er toch van mevrouw Bakker geworden?’ In afwachting wenkt het buitenland. ‘Mijn boek is in het Duits vertaald. Het is natuurlijk aangepast aan de Duitse eetgewoonten. Ik heb dozen voedsel uit Duitsland naar Nederland laten komen. In het voorjaar ga ik zelf naar Duitsland om het boek te promoten. Ik geef me een jaar, dat moet je er wel voor uittrekken. Ook het Duitse boek heb ik zelf gefinancierd. Wat is dan een mislukking als je er alles aan hebt gedaan? Ik verkoop heus wel een paar boeken.’

Ze gaat twee weken naar Vught om haar Duits bij te spijkeren. ‘Mijn Nederlands is ook niet spraakmakend en mijn Duits is dat nog minder. Als ik in Vught een 7 krijg, vind ik het prima. Tooske en Linda hebben een 10 voor Duits, dat zal ik niet redden. Zo realistisch ben ik wel.’

Door Hugo Camps, Frank Verhoef

© 2009, admin. All rights reserved.

Van Sonja Bakkeren tot ’t bloedgroependieet. Redacteur Marjolein Hurkmans heeft het allemaal al eens gedaan, met als resultaat een weegschaal die alleen maar verder uitslaat. Na 25 jaar diëten maakt ze de balans op.

Ik mag dan een geheugen als een zeef hebben, sommige dingen weet ik nog als de dag van gisteren. Zo zie ik mezelf nog steeds staan, samen met vriendin Marjorie met wie ik net gezusterlijk een zakje Treets (voorloper van de M&M) had gedeeld. Er zat er nog één in het zakje. “Neem jij die maar,” zei ze, “ik wil eigenlijk gaan lijnen.” We waren vijftien en wogen evenveel: 56 kilo. “Misschien moet ik dat ook gaan doen,” zei ik. De chocoladepinda die ik vervolgens in mijn mond stopte, was de laatste die ik ooit zorgeloos heb gegeten. Sinds die dag is elk voedingsmiddel voor mij een combinatie van koolhydraten, vetten en calorieën. Alleen selderij en komkommer eet ik nog zonder schuldgevoel.

Ik weet niet meer welk dieet ik als eerste ben gaan volgen. Waarschijnlijk het brooddieet, wat dat was toen het meest modieus. En ik weet ook niet meer precies hoeveel ik afviel of hoe lang ik het heb volgehouden. Wel weet ik nog wat ik woog toen ik drie jaar later eindexamen deed: 61 kilo. Vijf kilo meer dan toen ik aan mijn eerste dieet begon. En nee, ik was in de tussentijd geen centimeter gegroeid. Ruim een kwart eeuw later is er in de lengte nog steeds niks bijgekomen. In de breedte des te meer. Ik ben de vleesgeworden jojo. Tien kilo eraf, twaalf erbij. Ik denk niet dat er veel diëten zijn die ik niet heb gevolgd. Met collega A deed ik een Modifast-kuur. Stonden we samen poedertjes te mixen in het damestoilet. De shakebeker verstopte ik achter de stortbak.

Ik heb altijd de neiging gehad mijn lijnpogingen geheim te houden. Toegeven dat je aan de lijn doet, is immers toegeven dat je te dik bent. Ook aan jezelf. Angela Groothuizen zei ooit dat ze leed aan omgekeerde anorexia. Heb ik ook. In de spiegel zie ik er geweldig uit. Misschien een beetje wulps, maar zeker geen walvis. Maar oei, dan komen de foto’s. Hoezo confronterend! Zeker sinds ik voor dit blad werk. Bij elke Marjolein-loopt-mee-met-reportage zien bijna anderhalf miljoen mensen mijn vetrolletjes (ook mijn ex-vriendjes: “Zo die is dik geworden. Mooi dat ik daar van af ben!”).

Rare meelsoorten

En dan stort ik me weer in de volgende lijnpoging. Wekenlang bakte ik eieren tot de cholesterol uit mijn poriën droop. Ik viel een kilo of zeven af en was de hele dag misselijk. Op advies van Coco de Meyere stapte ik over op het bloedgroependieet. Vrijwel alles wat ik met mijn bloedgroep zou mogen eten, moest zelf worden gemaakt met producten uit de biologische winkel. Ik stond elke avond met mijn handen in het deeg om brood voor het ontbijt te bakken. Vond ik trouwens weer te verkiezen boven de beroemde Sonja Bakker-methode. Ik ben nou eenmaal dol op koken. Liever knoeien met rare meelsoorten en zwarte bonen dan de hele dag moeten uitkijken naar bloemkool met een visstick en een bakje appelmoes. Daar word ik pas echt treurig van. Ik weet dat de methode werkt en dat veel mensen die duidelijkheid juist fijn vinden, maar aan mij is het niet besteed. Helaas was de stand na vier weken bloedgroependieet nog steeds nul. Niks eraf.

Voor dit blad deed ik een sapkuur. Een week lang alleen maar fruit- en groentesap. Vier kilo kwijt. Maar je kunt niet een leven lang worteltjessap drinken, daar wordt het allemaal niet gezelliger van. Dan maar naar de Weight Watchers. Goeie club; ik ken ladingen mensen die enorm baat hebben gehad bij het collectieve afvallen onder begeleiding. Maar ik werd er bloedchagrijnig van. Elke week die punten bijhouden en dan op de weegschaal ontdekken dat er weer maar een pondje vanaf is. Van de peptalks van de cursusleidster raakte ik alleen maar in de contramine en ondertussen begon mijn huwelijk spaak te lopen, omdat Lief het wel heel erg had gehad met mijn rekensommen tijdens het avondeten. Punten hè. Weet u wel hoeveel punten er zitten in een stukje brood met tapenade? Nee? Geloof me, u wilt het ook niet weten!

Jarenlang lijden

Als ik nu de balans opmaak van jarenlang lijden en lijnen dan kan ik gevoeglijk zeggen dat het geen barst heeft geholpen. Ik ben er alleen maar dikker op geworden. Hoe meer diëten ik volg, hoe minder er nodig lijkt om aan te komen. Mijn lichaam staat permanent in de spaarstand, gewend aan het feit dat er na iedere periode van normaal eten wel weer een aantal magere weken aankomen. In ruim 25 jaar heb ik mezelf een enorm stofwisselingsprobleem op de hals gehaald. Mijn vriendin Marjorie en ik wegen nog steeds evenveel. Alle diëten die ik niet heb gevolgd, heeft zij gevolgd en andersom. “Als we nu vijftien waren,” zeggen we wel eens tegen elkaar, “dan hadden we gewoon nóg een zakje Treets gekocht. Dan waren we nooit aan dat lijnen begonnen.”

Heb jij ook een haat/liefde-verhouding met de weegschaal? Praat met ons mee!

(Bron: telegraaf.nl/vrouw/gezond_leven/4681867/__Nooit_meer_op_dieet__.html)

© 2009, admin. All rights reserved.