Van Sonja Bakkeren tot ’t bloedgroependieet. Redacteur Marjolein Hurkmans heeft het allemaal al eens gedaan, met als resultaat een weegschaal die alleen maar verder uitslaat. Na 25 jaar diëten maakt ze de balans op.
Ik mag dan een geheugen als een zeef hebben, sommige dingen weet ik nog als de dag van gisteren. Zo zie ik mezelf nog steeds staan, samen met vriendin Marjorie met wie ik net gezusterlijk een zakje Treets (voorloper van de M&M) had gedeeld. Er zat er nog één in het zakje. “Neem jij die maar,” zei ze, “ik wil eigenlijk gaan lijnen.” We waren vijftien en wogen evenveel: 56 kilo. “Misschien moet ik dat ook gaan doen,” zei ik. De chocoladepinda die ik vervolgens in mijn mond stopte, was de laatste die ik ooit zorgeloos heb gegeten. Sinds die dag is elk voedingsmiddel voor mij een combinatie van koolhydraten, vetten en calorieën. Alleen selderij en komkommer eet ik nog zonder schuldgevoel.
Ik weet niet meer welk dieet ik als eerste ben gaan volgen. Waarschijnlijk het brooddieet, wat dat was toen het meest modieus. En ik weet ook niet meer precies hoeveel ik afviel of hoe lang ik het heb volgehouden. Wel weet ik nog wat ik woog toen ik drie jaar later eindexamen deed: 61 kilo. Vijf kilo meer dan toen ik aan mijn eerste dieet begon. En nee, ik was in de tussentijd geen centimeter gegroeid. Ruim een kwart eeuw later is er in de lengte nog steeds niks bijgekomen. In de breedte des te meer. Ik ben de vleesgeworden jojo. Tien kilo eraf, twaalf erbij. Ik denk niet dat er veel diëten zijn die ik niet heb gevolgd. Met collega A deed ik een Modifast-kuur. Stonden we samen poedertjes te mixen in het damestoilet. De shakebeker verstopte ik achter de stortbak.
Ik heb altijd de neiging gehad mijn lijnpogingen geheim te houden. Toegeven dat je aan de lijn doet, is immers toegeven dat je te dik bent. Ook aan jezelf. Angela Groothuizen zei ooit dat ze leed aan omgekeerde anorexia. Heb ik ook. In de spiegel zie ik er geweldig uit. Misschien een beetje wulps, maar zeker geen walvis. Maar oei, dan komen de foto’s. Hoezo confronterend! Zeker sinds ik voor dit blad werk. Bij elke Marjolein-loopt-mee-met-reportage zien bijna anderhalf miljoen mensen mijn vetrolletjes (ook mijn ex-vriendjes: “Zo die is dik geworden. Mooi dat ik daar van af ben!”).
Rare meelsoorten
En dan stort ik me weer in de volgende lijnpoging. Wekenlang bakte ik eieren tot de cholesterol uit mijn poriën droop. Ik viel een kilo of zeven af en was de hele dag misselijk. Op advies van Coco de Meyere stapte ik over op het bloedgroependieet. Vrijwel alles wat ik met mijn bloedgroep zou mogen eten, moest zelf worden gemaakt met producten uit de biologische winkel. Ik stond elke avond met mijn handen in het deeg om brood voor het ontbijt te bakken. Vond ik trouwens weer te verkiezen boven de beroemde Sonja Bakker-methode. Ik ben nou eenmaal dol op koken. Liever knoeien met rare meelsoorten en zwarte bonen dan de hele dag moeten uitkijken naar bloemkool met een visstick en een bakje appelmoes. Daar word ik pas echt treurig van. Ik weet dat de methode werkt en dat veel mensen die duidelijkheid juist fijn vinden, maar aan mij is het niet besteed. Helaas was de stand na vier weken bloedgroependieet nog steeds nul. Niks eraf.
Voor dit blad deed ik een sapkuur. Een week lang alleen maar fruit- en groentesap. Vier kilo kwijt. Maar je kunt niet een leven lang worteltjessap drinken, daar wordt het allemaal niet gezelliger van. Dan maar naar de Weight Watchers. Goeie club; ik ken ladingen mensen die enorm baat hebben gehad bij het collectieve afvallen onder begeleiding. Maar ik werd er bloedchagrijnig van. Elke week die punten bijhouden en dan op de weegschaal ontdekken dat er weer maar een pondje vanaf is. Van de peptalks van de cursusleidster raakte ik alleen maar in de contramine en ondertussen begon mijn huwelijk spaak te lopen, omdat Lief het wel heel erg had gehad met mijn rekensommen tijdens het avondeten. Punten hè. Weet u wel hoeveel punten er zitten in een stukje brood met tapenade? Nee? Geloof me, u wilt het ook niet weten!
Jarenlang lijden
Als ik nu de balans opmaak van jarenlang lijden en lijnen dan kan ik gevoeglijk zeggen dat het geen barst heeft geholpen. Ik ben er alleen maar dikker op geworden. Hoe meer diëten ik volg, hoe minder er nodig lijkt om aan te komen. Mijn lichaam staat permanent in de spaarstand, gewend aan het feit dat er na iedere periode van normaal eten wel weer een aantal magere weken aankomen. In ruim 25 jaar heb ik mezelf een enorm stofwisselingsprobleem op de hals gehaald. Mijn vriendin Marjorie en ik wegen nog steeds evenveel. Alle diëten die ik niet heb gevolgd, heeft zij gevolgd en andersom. “Als we nu vijftien waren,” zeggen we wel eens tegen elkaar, “dan hadden we gewoon nóg een zakje Treets gekocht. Dan waren we nooit aan dat lijnen begonnen.”
Heb jij ook een haat/liefde-verhouding met de weegschaal? Praat met ons mee!
(Bron: telegraaf.nl/vrouw/gezond_leven/4681867/__Nooit_meer_op_dieet__.html)
© 2009, admin. All rights reserved.
huidverzorging